D.LOVE*

 

 

 

 

ช่วงชีวิตชั้นตอนนี้นั้น ไม่มีอะไรน่าเสียใจหรอก
มีเรื่องน่ายินดีอยู่หลายเรื่อง อย่างเรื่องเกรดที่ออกมามันน่ายินดีค่ะ
แต่ก็อาจจะยังไม่ได้เลิศหรูอะไรเท่าที่ใจอยาก

ชั้นเริ่มคิดได้แล้วว่า เรามัวแต่ใช้เวลาอยู่กับความเสียใจในอดีตกับเรื่องที่กลับไปแก้ไขไม่ได้นั้น

ไม่ได้ทำให้ปัจจุบันหรืออนาคตของเรานั้นดีขึ้นได้เลย มีอีกหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่ชั้นอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ และชั้นกำลังเริ่มต้นทำมันอยู่ค่ะ

 

 

 

ชั้นเคยลังเลมาหลายครั้งแล้วว่าจะดูเรื่อง 1 ลิตร ออฟเทียร์เมื่อไหร่?

ชั้นได้ยินคนหลายคนพูดว่ามันสนุกมากๆจริงๆมานานแล้ว

แล้วก็ร้องไห้เป็นลิตรๆจริงๆ แต่ชั้นก็พยายามหลีกเลี่ยงมันอยู่

เพราะในใจนั้นคิดว่า เรายังไม่พร้อมที่จะร้องไห้เสียใจตอนนี้

เรายังไม่อยากจะรู้สึกไม่ดีในวันที่เรานั้นสดใส

 

 

 

แต่ตอนนี้ชั้นคิดว่าการได้ดูเรื่องนี้ ทำให้ชั้นร้องไห้ในวันที่สดใส

อย่างมีความสุข? ว่าแต่เรามีความสุขเพราะอะไรนั้นน่ะหรอคะ?

 

อันนี้ก็คงต้องไปดูเรื่องนี้กันซักหน่อย คุณจะร้องไห้ให้ความเข้มแข็งของตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้จริงๆ

 

 

 

 

เมื่อไม่กี่วันก่อนวันที่เกรดการเรียนมหาวิทยาลัยเทอมแรกประกาศ

ชั้นไม่รู้หรอกนะคะว่าจะได้ซักเท่าไหร่ เกรดแบบนี้มันจะดีแค่ไหนกันเชียว

เพราะที่ชั้นเรียนก็เป็นแค่สถาบันเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงโด่งดังใหญ่โตอะไร

แต่ชั้นก็มีความภูมิใจที่่ชั้นใช้ความสามารถของใช้ให้เป็นประโยชน์ในการเรียนที่นี่

ถึงอาจจะยังไม่แอดวานซ์และมีประสิทธิภาพเท่าที่ควรก็ตาม ชั้นเคยคิดแค่ว่า

ชั้นทำมันได้อย่างดี แค่มากกว่า3.5ก็ควรจะพอใจได้แล้ว

 

แต่พอถึงวันนั้นชั้นกลับรู้สึกไม่พอใจตัวเอง ไม่พอใจในเกรดที่ได้รับ ทั้งที่มันก็สูงแล้ว

สูงกว่าคนอีกมากมาย แต่แค่กับการแพ้เพื่อนตัวเองไปไม่เท่าไหร่ แพ้ทั้งที่ควรจะไม่แพ้

กลับทำให้ชั้นรู้สึกหงุดหงิด กดดัน และเสียใจอยู่สองวันสามวัน

 

ชั้นเคยมองเห็นเพื่อนที่เรียนเก่งๆ เก่งกว่าชั้นตอนอยู่ม.ต้นที่ได้คะแนนไม่เต็มแล้วร้องไห้

ต่างกับชั้นที่สอบตกแต่ก็ยังยิ้มได้ เลยย้อนกลับมาดูตัวเองวันนี้

ชั้นแทบจะไม่ต่างจากเพื่อนคนนั้นเลย ชั้นรู้สึกแย่จนเกือบร้องไห้ ว่ามันควรจะได้ดีกว่านี้

แต่ทำไมมันไม่ได้ดีกว่านี้ ทำไมมันได้เท่านี้ ทั้งที่ควรจะได้คะแนนดีๆ ทั้งที่มั่นใจว่าทำได้

ผลมันออกมาไม่ดีเท่านั้นมันก็เลยเสียใจ

 

 

 

ตอนนี้ชั้นมองดูตัวเองในความคิดของเมื่อสองวันก่อน ชั้นรู้สึกว่าแค่นั้นก็เสียใจ

แล้วทำไมไม่ตั้งใจให้มากกว่านี้ ในเมื่อเราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตของเราไม่ได้

ถึงเราจะร้องไห้เสียใจ มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนอดีตของเราได้

แต่เราก็ควรจะใช้ชีวิตวันนี้อย่างคุ้มค่า ไม่ใช่แค่ว่านั่งเล่นไปวันๆ

พออะไรออกมาไม่ดีก็เสียใจ ทั้งที่เรายังไม่พยายามอย่างที่สุดเสียด้วยซ้ำชั้นรู้ตัว

 

เหมือนกับเราชะล่าใจตัวเองว่าทำได้ เลยไม่ใส่ใจ ผลออกมาเลยเป็นแบบนี้

ต่อจากนี้ ชั้นจะใช้เวลาในทุกวันให้คุ้มค่า ให้มีประโยชน์ต่อตัวเองและคนอื่นๆให้มากที่สุด

 

จะไม่วกกลับไปยึดติดเรื่องในอดีต ชั้นจะต้องสู้ และไม่ท้อแท้กับอุปสรรค์ทั้งหมดที่มวลที่เข้ามา

ชั้นจะใช้ชีวิตให้มีค่ามากกว่าน้ำตาที่เสียไป....

 

 

ขอบคุณคุณอายะ ที่เป็นคนเข้มแข็งจนชั้นอดร้องไห้ตามไม่ได้

และขอบคุณที่ทำให้ชั้นมีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไป ขอบคุณจริงๆค่ะ

 

ขอบคุณ 1 ลิตรออฟเทียร์ที่สร้างขึ้นมา ขอบคุณค่ะ

 

 

 

 

 

ต่อจากนี้ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตของตัวเองอย่างคุ้มค่านะคะ

โชคดีค่ะ